Ako prvi put čujete ove reči, evo kako to definiše stručna literatura (Defektološki leksikon, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva, Beograd 1999):

„LOGOPED – stručnjak za govorno-jezičku patologiju koji proučava, dijagnostikuje i radi na otklanjanju poremećaja govora, jezika i glasa, na rehabilitaciji logopata i prevenciji govorno-jezičkih poremećaja. Sarađuje sa stručnjacima drugih profila, objedinjuje nalaze, vodi dijagnostički postupak i tok terapije, analizira rezultate rada, razmenjuje iskustva i unapredjuje teoriju i praksu patologije govora i jezika, odnosno logopedije.“
 „LOGOPEDIJA – multidisciplinarna nauka koja integriše znanja iz oblasti medicinskih, lingvističkih, psiholoških i pedagoških nauka, u skladu sa potrebama prevencije, dijagnostike, terapije, istraživanja govorno-jezičkih poremećaja, što je i predmet logopedije.“
Imenica "logopedija" je složenica, grčkog porekla: logos – paedia (reči-vaspitavati, bukvalan prevod), i isti naziv koristi se u većini evropskih zemalja. Englesko govorno područje ne poznaje ovaj termin, vec za istu oblast koristi termine speech and language  therapy i  speech and language pathology. Uže grane logopedije nose posebne nazive, pa tako postoje i afaziologija, fonopedija,...

U našoj zemlji zvanje logopeda stiče se završetkom petogodišnjih studija Fakulteta za specijalnu edukaciju i rehabilitaciju Univerziteta u Beogradu (skraćeno: FASPER). Do pre neku godinu ovaj fakultet nosio je drugo ime – Defektološki fakultet, a pre toga, od 1947-1975. godine postojao je u formi Više defektološke škole. 

Logopedi u Srbiji zaposleni su u ustanovama socijalne zaštite, zdravstvenim i prosvetnim ustanovama, kao i u privatnim ordinacijama, i pod nadležnostima pripadajućih ministarstava tu su da pruže svoje stručne usluge.

U praksi, logopedi su obično u stručnim timovima sa psiholozima, pedijatrima i neuropsihijatrima u kliničkoj praksi, a sa profesorima razrednih nastava, pedagozima, psiholozima i defektolozima u prosveti i ustanovama socijalne zaštite.

Smiljka Vasić, Đorđe Kostić, Spasenija Vladisavljević, Cvjetko Brajović , S. Keramitčijevski, Svetomir Bojanin, Aleksandar Ćordić - ovo su samo su neka od imena zaslužna za razvoj logopedije kod nas.